بحران بعد از انتخابات،همانطورکه الان هویتش برهمه دارد واضح می شود چیزی نیست جز جنگ نرم و در این جنگ مسلما رسانه ها پیشرو هستند.استراتژی جنگ نرم تبدیل نقاط قوت نظام مورد حمله به نقاط ضعف و نفوذ تردید در افکار عمومی است .آیا رسانه های داخلی توانسته اند،تلاش رسانه های رنگارنگ مخالف نظام، که از قبل انتخابات برای ایجاد تردید در سراسر کشور ،تلاش مضاعف دارند و همچنان سعی دارند آن تنشها رابه هر بهانه ای ادامه دهند غلبه یابد؟ درمورد صداوسیما به نظر من تاحدی(60-70درصد) می توان اداره بحران ارتباطات در دوره پس از انتخابات را موفقیت آمیز ارزیابی کرد،گرچه مسلما اگر سازمان از استراتژیهای قویتری برای جذب اعتماد ملی ، با گفتمان هجمه بر دشمن نرم،بهره میبرد هزینه ها کاهش می یافت. نکته مهم دیگر اینکه عبور از این قائله که گرچه اصل آن شکست خورده ولی هنوز پایان نپذیرفته مسلما مدیون دستگاهها و دوراندیشیهای دیگر ارکان نظام هم بوده است و نباید از برنامه ریزی و بهبود صداوسیما برای اداره آنچه بعد از این رخ میدهد غافل شد و به این امیدوارشد که صدا وسیما خوب به وظیفه اش عمل کرد که بحران طی شد. رسانه ملی باید با شناسایی نقاط ضعف رقیب، همیشه موضع فعالانه داشته باشد و برای این منظور دائم برنامه های مستند و متنوع تهیه کند.نباید غافل شویم رسانه های رقیب گرچه از تنوع و قدرت تکنیکی بالاتری نسبت به ما برخوردارند،به سبب دروغهایی که تاکنون ارائه کرده اند،نقاط ضعف فراوانی برای حمله کردن دارند.متاسفانه شاید مهمتریت عاملیکه مخاطب به دنبال شبکه های ماهواره ای میرود سرعت بیشتر آنها در اطلاع رسانی است در عین اینکه آنها هم برای مهندسی پیام در چارچوبهای خودشان هنجارهای زیادی دارند . سرعت اطلاع رسانی ضعفی است که سبب میشود مخاطب بی اطلاع یا گروه خاکستری، زودتر به سمت ماهواره برود و وقتی رسانه ما می خواهد خبر بدهد، ناچارا در موضع انفعال قرار می گیرد.اگر ما بتوانیم استراتژیهای فعالانه ای در سازمان داشته باشیم و متناسب با آن خبرنگار و تدوینگر و گزارشگر تربیت کنیم(کاری که مثلا در جایی مثل دانشکده صدا و سیما تقریبا اصلا انجام نمی گیرد!)،آنگاه کمتر مخاطب از دست میدهیم.نکته قابل توجه اینکه نسل ما نسل جوانی است و جوان بیشتر تحت تاثیر پیامی است که زودتر می شنود چون تجربه ندارد.لذا نمیتوان از نقش ماهواره ها در تداوم برخی بحرانهای بعد انتخابات تاکنون غافل شد.آخرین مورد همین حوادث 16 آذر است.چه میزان رسانه ملی از قبل این روز با شناسایی نقاط قوت گفتمان برانداز،سعی در تضعیف آن نمود؟چه میزان از مستندات قبل برای معرفی برخی جریانات که درروز مذکور ادامه تحرکاتشان را به دانشگاهها کشانده بودند بهره برد؟آیا بیشتر بعد 16 آذر نبود که تلاش کرد پاسخ دهد؟اگرجنگ دنیا الان جنگ رسانه ای است،مدیریت رسانه ناچار است به شناسایی عوامل اعتماد مخاطب به پیامهای رسانه ای پرداخته و آنها را در نظام خود تقویت کند. به جزرسانه ملی که صوت و تصویر در کشور مارا در انحصاردارد،از نقش رسانه های نوشتاری خصوصا آنلاین در جهتدهی و تداوم بحران نمیتوان غافل شد.درفضاییکه دشمن برخی افراد دارای سابقه انقلابی رابه هردلیل توانسته با خود همراه کند،و این افراد از طریق رسانه های آنلاین دائما پیام تردید را در دلهای ملت زمزمه میکنند،شاید یک دلیل اساسی تاثیرگذاری این اخبار که بخش زیادی از آنها، ناقص و از جنس شایعات است ،ضعف مهم دیگری است که در رسانه ملی مشاهده میشود و آن کمبود تولید پیام است.اخبار سراسری خصوصا در عناوین بحرانی ،غالبا در کل روز دارای یک محتوای ثابت هستند و این برای کسی که تشنه دانستن مسائل مهم است مثلا طبقه دانشگاهی پاسخگو نیست.نظرات افراد محدودی که با عنوان مبهم کارشناس رسانه گاها ارائه میشود نه تنها کارامد نیستند بلکه اغلب موجب کسالت و زدگی مخاطب میشوند.درباره مسائل سیاسی و فرهنگی، نمیتوان توقع داشت نظرات افراد متنوع، مطرح نشود و یک فرد ناشناخته نظرش مورد پذیرش عموم واقع شود.باید تولیدات متنوعی کرد و به جای محافظه کاری سواد رسانه ای مخاطب را بالا برد، ضمن آنکه به مهندسی مناسبی برای پیامهای متنوع رسید تا ظرفیت جامعه برای مناظره و مناقشه بالا رود و آزاد اندیشی حقیقی رخ دهد.اگر رسانه ملی برای این مهم،به دوراندیشی و آینده پژوهی نپردازد بحران اعتبار رسانه برای نظام هزینه غیرقابل جبرانی خواهد داشت. سوال اساسی که برای بحران ارتباطات باید بدان پاسخ داد،تبیین مبانی اعتبار نظام رسانه ای در کشورماست.رسانه ملی ما به نظرم با رسانه های کشورهای دیگر تفاوتهای ماهوی اساسی دارد.چون صدا وتصویر در اداره سازمان صدا وسیما است ،و رهبری مسئول سازمان را منصوب می کنند،اعتبار این رسانه با اعتبار نظام رابطه نزدیکی دارد.الگوی این رابطه چیست؟ چه مواردی این اعتبار را تامین میکند و چه آفاتی ا